Andalusier schaakt IJslander
Door Ingrid op zo, 03/13/2011 - 21:37
In het voorjaar van 2011 volg ik hoe Nelly Abbenes een net geïmporteerde Andalusier traint. We weten niets van haar geschiedenis, en komen dan ook allerlei interessante vragen tegen. Eerdere afleveringen gemist? De blog start met Wild plan met Nelly Abbenes.
Capriool
Na twee weken pensionstal hebben we het wel gehad. Hoewel Jalea wat rustiger is en nu redelijk makkelijk aan een touwtje meeloopt, komen we niet veel verder dan haar in de losgooibak zetten, met een ander paard, en bekijken wat een mooie gangen ze toch heeft. En dat ze al een capriool kan maken:
Aandachtsoefeningen in de bak gaan echter alleen als de Fries ook in de bak staat. Zodra je hem eruit haalt, is er paniek bij Jalea en is haar respect voor mensen ver te zoeken. Zelfs als hij buiten het hek blijft staan kijken...
Te veel gevraagd
Het is ook wel wat te veel gevraagd, de hele dag op stal, afgezonderd van andere paarden, en als je dan even buiten komt moet je op die vreemde mensen gaan letten. We besluiten dat ze zo snel mogelijk de wei in moet. Inscharing bij mijn IJslanders is het snelst te regelen, dus die gok gaan we maar nemen. De laatste paar dagen op de pensionstal gaat Nelly ook met craniosacraal therapie aan de slag en we geven rescue remedie van Bach. Op beide lijkt ze goed te reageren, er komt steeds meer ontspanning in haar lijf.
Veulengedrag
De Fries is inmiddels een soort van vriend geworden. Jalea zoekt nu toenadering, maar wel met opvallend gedrag: ze zoekt voortdurend onder zijn buik – naar een uier? Bijzonder voor een bijna 5-jarig paard. Is ze misschien nooit goed afgespeend? Of is ze zo in de war dat ze veulengedrag gaat vertonen?
Drilpudding
Nelly zet haar Spaanse contacten aan het werk om meer over Jalea's achtergrond te weten te komen, vooralsnog zonder al te veel succes. Wel horen we dat de naam Jalea niet alleen naar de flamenco verwijst, maar ook de naam is van een drilpudding. Tja.
De witte teleurstelling
Eindelijk vinden we een sociale, witte ruin waar Jalea mee in de bak mag. Ons vermoeden dat Jalea alleen witte paarden als paard ziet, wordt niet echt bevestigd. We zien weliswaar eerst een explosie van blijdschap, maar die wordt onmiddellijk gevolgd door diepe teleurstelling. Deze witte is ook niet de goede… Zoekt ze een specifiek maatje met wie ze lang samen heeft gestaan? Of moet het een merrie zijn? Hoe dan ook, ze reageert voor haar doen nogal bits op de witte ruin, die toch ook weer alles uit de kast haalt om samen te spelen of te kroelen.
De wei in
Zaterdag is het zo ver: we verhuizen Jalea naar de wei. Mijn zwarte merrie Steynndis fungeert als reisgenoot en eerste opvang op het land. Helemaal in de roos. Jalea is volledig gecharmeerd van deze kleine opdonder met haar Spaanse ambities – Steynndis heeft speciaal geoefend op haar Spaanse pas en kan inmiddels aanpiafferen. De echte Spanjaard laat ondertussen nog even zien hoe een Andalusier hoort te lopen…
Een IJslander-hek is geen hek
Als de rest van de kudde geïnteresseerd aan komt rennen, zien we een nieuw talent van Jalea: springen. Voordat we het weten staat Jalea in de buurwei. Om direct weer terug te springen, want Steynndis komt niet mee. Tja, die ziet onze omheining gelukkig wel als een hek.
IJslander geschaakt
Als alles tot rust is gekomen, zetten we twee anderen uit de groep erbij. Foute keuze. Dögun en Aestur leveren perfect teamwork en drijven Steynndis weg van de indringer. Mooi om te zien hoe dat werkt, maar paniek bij Jalea. En gezien haar springtalent zijn we bang dat ze gewoon een andere IJslander gaat ophalen.
We besluiten Jalea maar een tijdje met Steynndis apart te houden. Ze heeft tenslotte nogal wat meegemaakt, en mag eerst even tot rust komen. Met het risico dat we Steynndis niet meer weg krijgen – maar dat gaan we later wel weer oplossen.
Mensen zijn toch wel leuk
Als we ’s avonds nog even controleren hoe het erbij staat, zien we een totaal andere Andalusier. Ze ziet er tevreden uit en… heeft ineens veel belangstelling voor Nelly. De twee weken tijdsinvestering in de pensionstal hebben toch hun vruchten afgeworpen. Het leek misschien alsof Jalea daar helemaal niet met mensen bezig was, maar nu ziet ze Nelly duidelijk als een vertrouweling. Toch een mooie basis gelegd voor een fijne samenwerking. Nu maar hopen dat ons springtalent de komende dagen gewoon in haar weitje blijft staan…
Volgende aflevering: Werk aan de hand.
