Een bruin paard is geen paard

In het voorjaar van 2011 volg ik hoe Nelly Abbenes een net geïmporteerde Andalusier traint. We weten niets van haar geschiedenis, en komen dan ook allerlei interessante vragen tegen. Eerdere afleveringen gemist? De blog start met Wild plan met Nelly Abbenes.

Jalea!!

'Jaléa!!'. Nee, dat roept niet lekker. Niet dat we dat al voluit hebben uitgeprobeerd, want zo werkt het niet op een pensionstal. Jij moet naar je paard, je paard komt niet naar jou. Hij staat immers 'lekker' in zijn stal. 

Flamenco

Maar de betekenis van deze naam is wel mooi: jalea is de energie, de vitaliteit die bij de flamenco hoort. Temperament en vitaliteit heeft deze Andalusische dame wel, dat staat buiten kijf. 

Aan een touwtje lopen

Les 1 is: aan een touwtje meelopen. In de gang bij de stallen, want naar buiten is pas les 2. De pensionklanten kijken verbijsterd toe, en denken blijkbaar dat een paard geboren wordt met het vermogen om aan een touwtje mee te lopen. We leggen uit dat dit paard net een week uit Spanje is, daar alleen in de wei heeft gestaan en hier alleen nog in een stal heeft gestaan. Dat ze niets kent, en alles nog spannend vindt.

Geknik

Veel geknik, maar vervolgens zwaaien er allerlei zwepen, dekens, poetskoffers en wat dan ook rakelings langs het lijf van Jalea. Ze houdt zich ontzettend goed, maar o wat vindt ze het spannend. En o wat houden mensen daar toch goed rekening mee...

Ho is ho

Ondertussen pakt Jalea haar les al goed op. Nelly is heel strikt op 'ho is ho'. Het paard moet meelopen als zij loopt, direct stoppen als zij stopt. Jalea begint zonder enig respect voor het menselijk lijf en er zijn even wat tikken nodig om die persoonlijke ruimte duidelijk te maken. Zodra Jalea goed reageert, verandert Nelly's houding naar totale ontspanning. Ze wacht tot het paard ook ontspant: zucht, kauwt, 'landt'. En dan weer een stukje verder lopen. Leuk om te zien hoe snel het paard snapt wat de bedoeling is. In de gang althans. 

Mee naar buiten

Een vriendelijke pensionklant gaat haar zeer brave paard losgooien en Jalea mag mee. Buiten zien we weer het typje tank dat nauwelijks door heeft dat er een de mens aan haar touwtje zit. Maar ook nu weet Nelly de rollen weer om te draaien zodat het paard weer aan het touwtje zit, in plaats van de mens.  

Een bruin paard is geen paard

Hoe goed de bruine KWPN-er ook zijn best doet, Jalea kijkt niet naar hem om. Tot mijn verbazing, want ze lijkt toch voortdurend op zoek naar het gezelschap van paarden. Het kwartje valt als een derde persoon zijn schimmel gaat longeren in de bak naast ons. Dát is een paard! Daar wil ze heen! Het arme beest heeft waarschijnlijk alleen maar schimmels om zich heen gehad in Spanje. 

Collega-Andalusier

Het feest is compleet als er een collega-Andalusier naar buiten komt. De twee staan direct naar elkaar te hinneken. Is dat toeval of zouden ze op afstand de Spaanse achtergrond kunnen ruiken?

Tot onze opluchting laat Jalea zich gewoon weer pakken en zonder grote problemen terug brengen naar de stal. 

Bevestiging

In de middag herhalen we het meelopen aan een touwtje in de gang. Ze laat zich nu al weer makkelijker leiden, ook als ik haar even overpak. Het lijkt allemaal zo klein en simpel, maar ze is duidelijk moe en onder de indruk van dat rare leven in dat natte land. Jammer dat ze de wei nog niet in kan, maar ze is mager, heeft weinig vacht en kent natuurlijk geen deken. Ze zal eerst toch echt wat bij moeten komen en wat dingen moeten leren. 

Volgende aflevering: Lesje lichaamstaal.
Wil je een bericht krijgen als er een nieuwe blog is geplaatst? Meld je aan via mail@ingridclaassen.nl.